Σε μία αγορά όπου “αυτό που ξέρουμε, αυτό εμπιστευόμαστε”, όπως αυτή του video gaming, η ανάπτυξη original τίτλων έχει καταλήξει να θεωρείται ρίσκο: αυτά είτε θα αποδώσουν πάρα πολύ και θα δώσουν στη δημιουργό εταιρεία την ευκαιρία να τους εξελίξει σε franchise (οι εγγυημένες πωλήσεις είναι περισσότερες εκεί), είτε δεν θα αποδώσουν καθόλου και απλώς θα έχουν σπαταληθεί κάποια εκατομμύρια δολάρια που δεν καλύφθηκαν ποτέ λόγω χαμηλών πωλήσεων.

Το αρχικό Assassin’s Creed της Ubisoft, πάντως, φαινόταν από νωρίς για… “σιγουράκι”: πρωτότυπο θέμα, άρτιος τεχνικός τομέας, ενδιαφέρον gameplay είναι στοιχεία που δεν συνδυάζονται συχνά με τρόπο εντυπωσιακό. Τα προβλήματά του τα είχε, μεν, όμως οι gamers του τα συγχώρησαν αν κρίνουμε από τις υψηλές πωλήσεις του. Ο διάδοχος, λοιπόν, δεν είχε παρά να κρατήσει όλα τα θετικά, να διορθώσει όλα τα αρνητικά και να… “το παίξει εκ του ασφαλούς” σε όλα τα υπόλοιπα ώστε να σημειώσει ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία. Το έκανε και την δικαιούται, λοιπόν;

Σεναριακά το δεύτερο Creed όχι μόνο συνδέεται άμεσα με το πρώτο, αλλά ξεκινά ακριβώς από εκεί που ο προκάτοχός του ολοκληρώθηκε: ο ίδιος πρωταγωνιστής συνεχίζει να είναι μπλεγμένος στην μοντέρνα εκδοχή του πολέμου ανάμεσα στους Templars και τους Assassins του Μεσαίωνα, αυτή τη φορά ωστόσο μεταφέρεται πίσω στο χρόνο τρεις αιώνες μετά και “ντύνεται” το ρόλο ενός άλλου δολοφόνου, του Ezio, στην Αναγεννησιακή Ιταλία. Ο χαρακτήρας αυτός έχει διαφορετικό στυλ από τον Altair του πρώτου AC, στην πράξη όμως καλείται να κάνει τα ίδια εν πολλοίς πράγματα με τρόπο καλύτερο – κάτι που θα ικανοποιήσει απόλυτα όσους είχαν αγαπήσει το πρώτο, αλλά δεν θα… ταλαιπωρήσει, τρόπον τινά, αυτούς που με το δεύτερο θα έλθουν σε επαφή με τη σειρά της Ubisoft.

To gameplay, ευτυχώς, δεν έχει αλλοιωθεί: οι αποστολές στηρίζονται και πάλι στη δολοφονία συγκεκριμένων ανθρώπων και την ανάκτηση συγκεκριμένων αντικειμένων, αλλά οι επιλογές του πώς θα γίνει αυτό είναι πιο πολλές. Ο Ezio κινείται ελεύθερα μέσα στην πόλη χρησιμοποιώντας τα κτίρια και το γύρω περιβάλλον, αλλά είναι και πιο άνετη και πιο γρήγορη η κίνηση αυτή – οι μάχες σώμα με σώμα είναι πιο ενδιαφέρουσες γιατί τα διαφορετικά όπλα δίνουν άλλη αίσθηση, ενώ οι τεχνικές απόκρυψης είναι άκρως απολαυστικές όταν χρησιμοποιούνται σωστά. Ο Ezio μπορεί να πληρώσει προσωρινούς… πράκτορες για να βοηθήσουν στην εκτέλεση μιας αποστολής, ενώ με τα χρήματα της αμοιβής για κάθε αποστολή μπορεί να αγοράσει φάρμακα για αντικατάσταση της χαμένης υγείας του και καλύτερη αρματωσιά.

Όλα τα προαναφερθέντα, μαζί με το βελτιωμένο χειρισμό και τα ακόμη πιο πειστικά σχεδιασμένα περιβάλλοντα, βοηθούν στην κατά πολύ καλύτερη, ωριμότερη εικόνα που δίνει το Assassin’s Creed II σε σχέση με τον προκάτοχό του. Αυτή τη φορά η Ubisoft έχει μελετήσει καταφανώς πιο πολύ και τη δομή του, υπό την έννοια ότι υπάρχουν μεν αρκετά πράγματα να κάνει ο παίκτης “γύρω” από το κεντρικό σενάριο, αλλά το τελευταίο και οι αναγκαίες αποστολές παραμένουν άμεσα προσβάσιμες και κατανοητές. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ναι μεν όσοι θέλουν να εξερευνήσουν τα πάντα έχουν αρκετό extra υλικό για να ασχοληθούν, αλλά και ότι πιο πολλοί gamers θα ολοκληρώσουν τον τίτλο σε σχέση με τον προκάτοχό του.

Τόσο καιρό μετά την κυκλοφορία του Αssassin’s Creed, εννοείται πως οι δημιουργοί του ξέρουν να εκμεταλλεύονται περισσότερη από την ισχύ των PS3/Xbox 360 – και φαίνεται. Τα γραφικά είναι λεπτομερέστερα, κινούνται (με ελάχιστες εξαιρέσεις) ομαλά, ενώ η όλη καλλιτεχνική φροντίδα και η παρουσίαση του ACII είναι υπεράνω κριτικής. Η συνοδευτική μουσική είναι εξίσου φροντισμένη, η απόδοση των διαλόγων ποιοτική – έρχονται στιγμές που… πραγματικά αισθάνεται κανείς ότι κινείται μέσα σε ιταλική πόλη της Αναγέννησης – και τα εφέ προσεγμένα. Είναι, από κάθε άποψη, μια παραγωγή στην οποία εμφανώς έχει επενδυθεί πάρα πολλή δουλειά και η προσοχή στη λεπτομέρεια “κάνει τη διαφορά” που δεν διακρίνουμε σε χαμηλότερου επιπέδου τίτλους.

Από τα παραπάνω, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει οποιοσδήποτε για ποιούς λόγους θεωρούμε το Assassin’s Creed II μία από τις επικρατέστερες υποψηφιότητες για τον χαρακτηρισμό του Game of the Year. Στην ίδια κατηγορία είναι το εξαιρετικό Uncharted 2, το οποίο κινείται στο ίδιο πάρα πολύ υψηλό επίπεδο, και μετά… μακράν ο τρίτος διεκδικητής – αυτό και μόνο θέτει το ACII στο πλαίσιο που του αξίζει, δηλαδή της must αγοράς. Όσοι και όσες αγάπησαν το πρώτο AC, απλώς επιβάλλεται να αποκτήσουν το δεύτερο. Αλλά και όσοι ή όσες θέλουν να δουν τί μπορεί να κάνει το PS3 τους ή το Xbox 360 τους στα χέρια αληθινά ταλαντούχων ομάδων δημιουργίας, χρωστούν στον εαυτό τους να το αποκτήσουν επίσης. Όσο για τον χαρακτηρισμό του Game of the Year; Στο σχετικό αφιέρωμα, θα το αποκαλύψουμε!

[Πηγή: http://athinorama.gr]