456 views 0 comments

Pure Football Review

by on June 23, 2010
 

Μάλλον, “Pure…poopball”

Πριν πούμε το ο,τιδήποτε, να αναφέρουμε πως κανένα σύνολο λέξεων που θα ακολουθήσει στην παρουσίαση αυτή, δεν είναι σε θέση να περιγράψει καλύτερα το Pure Footbal, από τις δύο του υπότιτλου. Ναι, έχουμε να κάνουμε με έναν ιδιαίτερα προχειροφτιαγμένο, ανούσιο και υπερβολικά κακό ποδοσφαιρικό εξομοιωτή. Ή μάλλον όχι, η χρήση της λέξης εξομοιωτής αδικεί τόσο το σύνθετο το ίδιο το ίδιο, όσο και τους υπόλοιπους πραγματικούς εξομοιωτές που βρίσκονται εκεί έξω, στα ράφια των καταστημάτων.

Hello there, 1998! Στήσιμο και gameplay
Η λογική προστάζει πως εκεί στη Ubisoft Vancouver έχουν μία ιδιαίτερη άποψη σχετικά με το τι πρεσβεύει το ποδόσφαιρο ως άθλημα. Μετά το μέτριο, αλλά εικαστικά ενδιαφέρον, Academy of Champions του Wii, λοιπόν, η ίδια ομάδα ανάπτυξης παραδίδει τον δεύτερο arcade φύσης ποδοσφαιρικό τίτλο, για μία ακόμα φορά υιοθετώντας ένα ανύπαρκτο εναλλακτικό σύμπαν ως τόπο διεξαγωγής των γεγονότων, όπου οι διασημότεροι ποδοσφαιριστές της υφηλίου, όταν δεν είναι ευχαριστημένοι με ένα αποτέλεσμα ή τη διαιτησία, δεν αργούν να επικοινωνήσουν με τους συναδέλφους τους, και να λύσουν τις διαφορές τους ανεπίσημα, σε 5×5 μεγέθους στάδια, εθνικότητα εναντίον εθνικότητας.

Pure Football Screenshot17 Pure Football Review

Η συνταγή φαντάζει απλή και ως ένα σημείο, στέκει. 17 εθνικές ομάδες και -μονάχα- 230 παίκτες, κονταροχτυπιούνται σε μία περίοδο 25 ημερών για την πρώτη θέση, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν την αξία τους. Πού όμως αναλαμβάνουμε έργο εμείς, και ποιο είναι αυτό; Μετά από ένα λεπτομερέστατο μοντέλο δημιουργίας παίκτη βγαλμένο απευθείας από το 1998, καλούμαστε να παίξουμε ένα match απέναντι σε μία πεντάδα ποδοσφαιρικών θρύλων, με ονόματα όπως του Pele να την απαρτίζουν, ουσιαστικά στα πλαίσια του tutorial, καθώς εξοικειωνόμαστε ακόμα με το κατεστραμμένο σύστημα χειρισμού του παιχνιδιού.

Από εκεί και πέρα, έχουμε μία περίοδο 25 ημερών στη διάθεσή μας, για να ενισχύσουμε την ομάδα μας με νέους παίκτες που ξεκλειδώνουμε στην πορεία, τα στατιστικά της ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας που δημιουργήσαμε και, εν τέλει, να φτάσουμε στην κορυφή, ντροπιάζοντας κάθε τρομακτικά διαστρεβλωμένο δομικά ποδοσφαιρικό αστέρα, που αρέσκεται στο κυνήγι της στρογγυλής θεάς.

Pure Football Screenshot18 Pure Football Review

Στο άκουσμα όλων των παραπάνω, δίνεται η εντύπωση πως ένα τέτοιο στήσιμο θα μπορούσε να λειτουργήσει αρκετά καλά, για έναν arcade τίτλο που εστιάζει στη διασκέδαση. Και, όλως περιέργως, δουλεύει. Για τα πρώτα έξι λεπτά… Τόση ώρα παίρνει -δύο αγώνες με άλλα λόγια- στο μέσο παίκτη να συνειδητοποιήσει πόσο ανούσιο, προβληματικό και ηλίθιο είναι στη πραγματικότητα το -ο Θεός να το κάνει- gameplay του Pure Football. Πέντε ατσούμπαλοι, αφύσικα δυσανάλογοι, κατά τα άλλα με άδεια χρήσης παίκτες, εναντίον άλλων πέντε, αψηφώντας κάθε ποδοσφαιρικό νόμο, και κάθε νόμο της φυσικής, για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι.

Μία κάμερα όχι από τα πλάγια του γηπέδου, αλλά ένα σύστημα που φέρνει μνήμες Libero Grande στο μυαλό, αναλαμβάνει, ή τουλάχιστον προσπαθεί, να ακολουθήσει τη δράση, μένοντας πάντα πίσω από τους παίκτες. Σε πολλές περιπτώσεις, πολύ πιο πίσω απ’ όσο θα ‘πρεπε, ενώ άλλες φορές, υπερβολικά κοντά, μην αργώντας έτσι να δημιουργήσει εκνευρισμό.

Pure Football Screenshot19 Pure Football Review

Και μιας και αναφέραμε το Libero Grande της παλιάς καλής Namco, μακάρι το Pure Football να κατάφερνε έστω και στο ελάχιστο να προσφέρει μία ανάλογη, αγνή arcade εμπειρία. Θα τολμήσουμε να δηλώσουμε πως θα προτιμούσαμε ανά πάσα στιγμή τον, ομολογουμένως περίεργο, χειρισμό ενός “ποδοσφαιρακίου” του 1998, από αυτόν του τίτλου της Ubisoft. Κι αυτό επειδή το Pure Football δεν προσφέρει τίποτα ούτε στον τομέα της arcade διασκέδασης, αλλά ούτε και στον τομέα του ρεαλισμού.

Η γελοίων επιπέδων καθυστέρηση μεταξύ των εντολών μας και της απόκρισης των παικτών, και η πιθανότατα τεσσάρων κατευθύνσεων κίνησή τους, καταργεί και την παραμικρή πιθανότητα διασκέδασης, ενώ η λαμπρή ιδέα των developers να αντικαταστήσουν το shooting στοιχείο με ένα timed mini-game, που χάνει κάθε γοητεία του μετά τις πρώτες δύο χρήσεις του, φροντίζει να εξαϋλώσει κάθε στοιχείο ρεαλισμού.

Καταργώντας τη δυνατότητα στόχευσης κατά την επίθεση, όχι μόνο ακυρώνεται η αξιοποίηση των όποιων ικανοτήτων του παίκτη, ο οποίος αφήνεται στα χέρια των αναμενόμενα προβληματικών αλγόριθμων κάθε φορά που σουτάρει, αλλά η όλη διαδικασία μετατρέπεται αυτόματα σε μία μηχανική διαδικασία ασυγχρόνιστης άμυνας, ανούσιων αλλαγών μπάλας από παίκτη σε παίκτη, και όταν τιθασεύσουμε επιτέλους το ετεροχρονισμένο αίσχος που αποκαλούν εκεί στο Βανκούβερ ντριμπλάρισμα και passing, να πατήσουμε το κουμπί Β του Xbox 360 (κύκλο, στο PlayStation 3), συγχρονίζοντας τη βελόνα της ισχύος, ώστε να καταλήξει μέσα στο ιδανικό, για το πόδι του παίκτη μας, πράσινο πεδίο.

Και πρακτικά, αυτό είναι το Pure Football. Καθ’ όλη τη διάρκεια του μαρτυρίου/δοκιμής του παιχνιδιού, η συνταγή έμενε η ίδια. Αγώνες των τριών λεπτών, ενός μόνο ημιχρόνου παρακαλώ, με τακτά διαστήματα για να χαζέψουμε τις αυξανόμενες ικανότητες του παίκτη που δημιουργήσαμε – ο οποίος πληροφοριακά ακούει στο όνομα Douchebag. Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι ενώ τα στατιστικά ανέβαιναν, βελτίωση μηδαμινή στο χορτάρι. Μηδαμινή είναι και η συμμετοχή της τεχνητής νοημοσύνης, που δηλώνει απούσα ή περιορισμένης ευθύνης -τις περισσότερες των περιπτώσεων.

Pure Football Screenshot20 Pure Football Review

Blast from the -ugly- past: Τεχνικός Τομέας
Δεν κρύβουμε πως ο εικαστικός τομέας του Pure Football, από μακριά, από πολύ μακριά, κρύβει μία γοητεία. Το καρτουνιστικό ύφος στις σχεδιαστικές επιλογές, οι υπερμεγέθεις θωρακικές κοιλότητες των παικτών, τα ολίγον τι αλλοιωμένα πρόσωπα κατά τα άλλα πασίγνωστων ποδοσφαιρικών μορφών, δένουν εν μέρει με τα “petit” γήπεδα διάφορων αστικών κέντρων της Ευρώπης και των άλλων ηπείρων, στην προσπάθειά τους να προσφέρουν κάτι διαφορετικό, μία αποτυχημένη μείξη FIFA Street και Sensible Soccer στοιχείων.

Οι δανεισμένες από το 2002 υφές και ο εποχής Dreamcast αριθμός πολυγώνων, κάνουν ακόμα χειρότερη την ήδη προβληματική εικόνα του Pure Football, ενώ τα συνεχώς επαναλαμβανόμενα cutscenes πανηγυρισμών και απογοήτευσης αρχίζουν να κουράζουν λίγα μόνο λεπτά μετά το ξεκίνημα του παιχνιδιού, όταν αρχίζει να λαμβάνει μέρος και η επανάληψη τους.

Κατά τη διάρκεια των αγώνων, ως επί το πλείστον, επικρατεί ησυχία, με μία επίσης ενοχλητικά ετεροχρονισμένη κραυγή παίκτη, όπως για παράδειγμα ένα “Over here!”, όταν η μπάλα έχει ήδη καταλήξει εκτός γηπέδου, να σπάει τη σιωπή που και που. Τα μενού είναι στην πλειοψηφία τους μουντά, όχι όμως απαραίτητα κακοσχεδιασμένα, ενώ, τέλος, ο ήχος στο σύνολό του κρίνεται ανεπαρκής, με ένα χαλαρό, αδιάφορο techno ή electronica κομμάτι να παίζει στο background.

Και δεν βλέπετε World Cup που είναι δωρεάν: Συμπέρασμα
Ενώ συνήθως το δεύτερο μέρος του υπότιτλου αποτελείται από τη λέξη συμπεράσματα, εδώ τη βλέπουμε στον ενικό, μιας και το συμπέρασμα είναι ένα και μοναδικό. Όσο μεγάλη κι αν είναι η ανάγκη σας για έναν ανάλαφρο ποδοσφαιρικό τίτλο, όσο κι αν η σκέψη του να παίξετε κάτι που θυμίζει έστω και λίγο τις ιστορικές arcade εποχές σας δελεάζει, αποφύγετε το Pure Football, όπως ο Messi τους αντιπάλους της Αργεντινής. Ένα υπερβολικά κακό παιχνίδι, θύμα μίας βεβιασμένης κυκλοφορίας, στην προσπάθεια της Ubisoft να εκμεταλλευθεί την καλοκαιρινή περίοδο, αλλά και το διψασμένο για ποδόσφαιρο κοινό.

+ Αρχικά ελκυστικό art direction
+ Διασκεδαστικό…

- …για τα πρώτα 6 λεπτά
– Κατακρεουργημένο gameplay
– Προχειροφτιαγμένο και προφανώς ημιτελές
– Κάκιστη εκτέλεση σε όλους τους τομείς

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2.0

Πηγή: www.gameover.gr

Be the first to comment!
 
Leave a reply »

 

You must log in to post a comment