ΟΚ, μπορεί σε ορισμένους να μην αρέσουν ιδιαίτερα τα Halo, όμως δε νομίζω να υπάρχει κάποιος που να μην απολαμβάνει τα live-action βίντεο της Microsoft που συνοδεύουν τα παιχνίδια της σειράς στο πλαίσιο της διαφημιστικής τους εκστρατείας όλα αυτά τα χρόνια. Eνόψει του πολυαναμενόμενου λανσαρίσματος του Halo: Reach, η MS τηρεί την παράδοση και μας προσφέρει τα παρακάτω εκπληκτικά βίντεο, στα οποία βλέπουμε τη ζωή στον πλανήτη Reach πριν την καταστροφή του, και την μάχη με τους Covenant αντίστοιχα. Ο πόλεμος με τους εξωγήινους αρχίζει στις 14 Σεπτεμβρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το παιχνίδι έχει ήδη διαρρεύσει στο ίντερνετ, αλλά πριν προσπαθήστε να το κατεβάσετε να ξέρετε ότι η Microsoft μοιράζει bans δεξιά κι αριστερά.

Πηγή: game20.gr

Αν είστε PC gamers, ξεχάστε για λίγο τα μεγάλα ονόματα που περιμένουμε φέτος και ρίξτε μια ματιά στο Amnesia: The Dark Descent. Πρόκειται για το νέο πόνημα της Frictional, το οποίο είναι first-person horror με έμφαση στην ατμόσφαιρα και την ιστορία. Στο Amnesia καλείστε να επιβιώσετε από τον εφιάλτη όντας σχεδόν εντελώς ανυπεράσπιστοι. Το παιχνίδι φαίνεται φοβερά ενδιαφέρον. Σύμφωνα με τη Frictional η ανάπτυξή του έχει ολοκληρωθεί και πλέον αναμένεται στις 8 Σεπτεμβρίου, σε downloadable μορφή. Aπαιτήσεις και trailer παρακάτω.

* Windows XP/Vista/7, OS X 10.5.8/10.6.4 or Linux distribution released in 2010.
* NVIDIA GeForce 6 / ATI Radeon HD.
* 2.0 Ghz CPU.
* 2 GB RAM.
* 2.5 GB Free hard disk space.

Πηγή: game20.gr

Πηγή: game20.gr

Τον Σεπτέμβριο θα έχουμε την πολυαναμενόμενη επιστροφή του Serious Sam στο Xbox Live Arcade, όπως ανακοίνωσε η Majesco. Συγκεκριμένα, το Serious Sam HD: The Second Encounter θα είναι διαθέσιμο από τις 22 Σεπτεμβρίου με κόστος 1200 Points. Το παιχνίδι διαθέτει μεταξύ άλλων co-op modes για τέσσερις, versus και team modes, 12 χάρτες, μέγαλα όπλα, πολλούς εχθρούς, achievements και πάνω από 100 μυστικά. Τrailer παρακάτω.

Πηγή: game20.gr

Με την κυκλοφορία του FIFA 11 να είναι πλέον μόλις ένα μήνα μακριά, η EA αποκαλύπτει και περισσότερα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού. Αυτή τη φορά θέμα μας είναι το σύστημα αντοχής και κούρασης των παικτών, το οποίο μπορείτε να δείτε πώς λειτουργεί στο παρακάτω πολύ ενδιαφέρον βίντεο. Το FIFA 11 κυκλοφορεί την 1η Οκτωβρίου, μόλις μία μέρα μετά το Pro Evolution Soccer 2011.

Πηγή: game20.gr

Το Guardians of Graxia παρουσιάζει δυναμικής στρατηγικής gameplay σε ένα 3D τοπίο βασισμένο βγαλμένο από την φαντασία. Το παιχνίδι θα υποστηρίξει αρχικά το single player mode. Το Graxia θα είναι διαθέσιμο για το PC και ως επιτραπέζιο παιχνίδι εντός του τρέχοντος έτους.

Όταν μια ολόκληρη βιομηχανία υιοθετεί σαν μόττο της την απλοποίηση και τον συνεχή επαναπροσδιορισμό των συμβάσεών της για να καταφέρει να απευθυνθεί σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο, χρειάζεται να είσαι ένας ξεχωριστός δημιουργός, όχι απλά για να πας κόντρα στο ρεύμα, αλλά για να χαράξεις ολόκληρη καινούρια κοίτη για τον ποταμό σου. Με άλλα λόγια, χρειάζεται να είσαι η Blizzard. Δώδεκα σχεδόν χρόνια μετά το πρώτο StarCraft, η επιστροφή της εταιρείας, που έγινε συνώνυμη με σειρά επιτυχιών, στο θρυλικό RTS της φαίνεται ένας συνδυασμός νοσταλγίας, αυτοπεποίθησης και θράσους. Και περιέργως, με αυτό τον τρόπο καταφέρνει να απευθυνθεί τόσο στους φανατικούς παίκτες του StarCraft όσο και σε όσους το ανακαλύπτουν τώρα.

Όπως είχαμε παρατηρήσει και στην multiplayer beta του παιχνιδιού πριν λίγους μήνες, το StarCraft II μοιάζει τόσο πολύ στον προκάτοχό του σε φιλοσοφία και μηχανισμούς, που νομίζεις ότι κυκλοφόρησε δύο χρόνια μετά κι όχι δώδεκα.

Ό,τι πρόοδος, ή έλλειψη αυτής, έχει γίνει στα RTS στο μεταξύ, δεν απασχόλησε καθόλου τη Blizzard. Οι παρατάξεις παραμένουν τρεις, δηλαδή Terrans, Zerg και Protoss, ενώ το gameplay βασίζεται στην συγκέντρωση πρώτων υλών και την κατασκευή μονάδων, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν για να εφαρμόσουν τις τακτικές που θα σχεδιάσει ο παίκτης-στρατηγός. Στο preview της beta είχαμε εκφράσει την ανησυχία μας για το κατά πόσο το StarCraft II θα μπορούσε να περιγραφεί απλώς ως “StarCraft HD”, δηλαδή μια επανάληψη του πρώτου παιχνιδιού με καλύτερα γραφικά και ήχο. Τελικά, αυτός ο χαρακτηρισμός και ισχύει και δεν ισχύει. Και αυτό δεν είναι καθόλου κακό.

Το ιστορικό μιας επανάστασης
Το πρώτο StarCraft έχει καθιερωθεί τόσο πολύ ως μια από τις πληρέστερες multiplayer εμπειρίες, που είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι βασίζεται σε μια πολύ πλούσια και προσεγμένη, αν κι όχι ιδιαίτερα πρωτότυπη, ιστορία. Το SCII συνεχίζει στα ίδια σεναριακά μονοπάτια, ξεκινώντας από εκεί που σταμάτησε το πρώτο, αλλά και το expansion του, Brood War.

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από εκείνα τα γεγονότα, όταν η Sarah Kerrigan μεταλλάχθηκε στην Queen of Blades και ανέλαβε την ηγεσία των Zerg, ο Arcturus Mengsk σφετερίστηκε την εξουσία των αποικιών των Terrans του Koprulu Sector, αναγκάζοντας τον Jim Raynor να συνεχίσει τον αγώνα του ενάντια στην τυραννία εκτός νόμου πια, και ο Tassadar θυσιάστηκε για να εξολοθρεύσει το Zerg Overmind, που κατέστρεψε την πατρίδα των Protoss. Τώρα, ο Jim Raynor και οι Raiders του πολεμούν αντάρτικο, προσπαθώντας να εκθρονίσουν τον προδοτικό Mengsk, ενώ από τα Zerg δεν έχει ακουστεί το παραμικρό σ’αυτό το διάστημα.

Γι’αυτό και το σοκ είναι διπλό όταν, όχι μόνο επανεμφανίζονται τα Zerg με μεθοδικές επιθέσεις σε ανθρώπινες αποικίες με την Queen of Blades επικεφαλής, αλλά παρουσιάζεται και ο Dark Templar Zeratul, παλιός σύμμαχος του Raynor, για να προειδοποιήσει ότι μια αρχαία, πολύ χειρότερη απειλή από τα Zerg, έχει ξυπνήσει και μπορεί να βυθίσει ολόκληρο το γαλαξία στο σκοτάδι του κενού…

Όπως και στο πρώτο StarCraft, η ιστορία διαδραματίζεται μέσα από διάλογο που ακούμε κατά τη διάρκεια των αποστολών, αλλά και μέσω cinematics, τα οποία είναι εξαιρετικής ποιότητας, είτε είναι pre-rendered είτε in-game με μια ξεχωριστή 3D μηχανή. Η Blizzard έχει γίνει άλλωστε γνωστή και για τη μοναδική φροντίδα που δίνει στα cinematics της, δίνοντας στα παιχνίδια της την αίσθηση του επικού. Δυστυχώς, το γράψιμο των διαλόγων δεν είναι και το καλύτερο δυνατό, όπως και η παρουσίαση των χαρακτήρων – όλα σε επίπεδο προχειροφτιαγμένου B-movie, όμως αυτό εξισορροπείται εύκολα από την ποιότητα όλων των υπόλοιπων στοιχείων, ενώ η γενική ιστορία θα προκαλέσει ρίγη ευχαρίστησης ειδικά σε όσους την έχουν παρακολουθήσει από την αρχή.

Η Blizzard, όμως, φρόντισε και για τους νεοφερμένους: κατά τη διάρκεια του installation, η φωνή του ρομποτικού Adjutant αφηγείται τα γεγονότα του πρώτου παιχνιδιού, φτάνοντας μέχρι το σημείο όπου ξεκινά το δεύτερο, ώστε όσοι ξεκινούν τώρα να γνωρίζουν τουλάχιστον τα απολύτως απαραίτητα.

Τα φτερά της λευτεριάς: Ξεκινώντας
Στο πρώτο αυτό μέρος από τα τρία συνολικά που θα κυκλοφορήσουν κάτω από το λάβαρο του StarCraft II, οι παίκτες αναλαμβάνουν το ρόλο των Terrans και συγκεκριμένα της παράταξης του Jim Raynor. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, θα ξεδιπλώσουμε την ιστορία φέρνοντας εις πέρας τις αποστολές που μας αναθέτουν οι διάφοροι χαρακτήρες, αλλά και κυκλοφορώντας πάνω στο σκάφος μας. Όχι, το StarCraft II δεν έγινε Mass Effect, απλώς ανάμεσα στις αποστολές έχουμε την ευκαιρία να κινηθούμε πάνω στη ναυαρχίδα μας, το Hyperion, όπου μπορούμε να επισκεφθούμε τέσσερις περιοχές:

Στο Armory θα συγκεντρώνονται οι μονάδες που θα ξεκλειδώνονται καθώς προχωρούμε στο campaign – κι εδώ θα μπορούμε να ερχόμαστε και να τις καμαρώνουμε (διαβάζοντας και τις, ομολογουμένως, αρκετά πνευματώδεις περιγραφές τους). Εδώ επίσης, θα μπορούμε να προσαρμόσουμε upgrades στις μονάδες αυτές, με χρήματα που κερδίζουμε εκπληρώνοντας τις αποστολές. Στο Laboratory διεξάγεται η επιστημονική μας έρευνα. Ολοκληρώνοντας ορισμένους δευτερεύοντες στόχους κατά τη διάρκεια μιας αποστολής, θα ανταμειβόμαστε με με Research Points, τους οποίους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να ξεκλειδώσουμε νέες τεχνολογίες που ενισχύουν τις δυνάμεις μας. Ταυτόχρονα, εδώ θα φιλοξενούνται τα παράξενα πράγματα που θα συναντήσουμε στο δρόμο προς τη νίκη.

Η Cantina είναι, όπως είναι φανερό, ο χώρος αναψυχής του σκάφους. Εδώ θα μπορούμε να ακούσουμε μουσική (μέσα από μια επιλογή country κομματιών, από τα οποία το “A Zerg, A Shotgun and You” είναι ήδη το αγαπημένο μας), να παρακολουθήσουμε τις ειδήσεις που μεταδίδουν (και θάβουν) τα κατορθώματά μας και να προσλάβουμε Mercenaries, που προσθέτουν νέες, πιο εξειδικευμένες μονάδες στο στρατό μας. Επίσης, εδώ μπορούμε να παίξουμε και το Lost Viking, ένα πλήρες shoot-em-up της παλαιάς σχολής, που συμπεριέλαβε η Blizzard στο παιχνίδι και που θα κάνει τους παλιότερους fans να χαμογελάσουν τόσο με το στυλ του όσο και με το όνομά του.

Τέλος, υπάρχει η Bridge, όπου μπορούμε να ξαναπαίξουμε τις αποστολές που έχουμε ολοκληρώσει, να παρακολουθήσουμε ξανά τα cinematics που έχουμε δει, να συμβουλευτούμε τον ύπαρχό μας, Matt Horner και φυσικά, να μπούμε στο Star Map, απ’ όπου ξεκινάμε την επόμενή μας αποστολή.

Η καρδιά του σμήνους: Παίζοντας
Με το ξεκίνημα μιας αποστολής, βρισκόμαστε στο γνώριμο περιβάλλον του StarCraft. Εδώ είναι που έχουν αλλάξει τα περισσότερα και τα λιγότερα μαζί. Κατά κύριο λόγο, η εκπλήρωση μιας αποστολής θα εξαρτάται από το να στήσουμε τις κατάλληλες μονάδες, να οργανώσουμε το σχέδιο δράσης μας και να οδηγήσουμε το στρατό μας στη νίκη. Ο RTS πυρήνας του παιχνιδιού έχει μείνει τόσο απείραχτος από το πρώτο, που πραγματικά η πρώτη αντίδραση είναι να αναρωτηθεί κανείς, τι ακριβώς έκανε η Blizzard τόσα χρόνια που ανέπτυσσε αυτό το παιχνίδι;

Η απάντηση δεν αργεί να έρθει: μια από τις μεγαλύτερες αρετές του StarCraft ήταν η εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στις τρεις παρατάξεις του, κάτι που έδινε βάθος και χώρο για εξερεύνηση στο single player, αλλά και την πρόκληση και την μοναδική εξίσωση του multiplayer. Σοφά, η Blizzard επέλεξε να αφήσει αναλλοίωτη την ισορροπία αυτή, αλλά να γυαλίσει και να τελειοποιήσει όλα τα άλλα. Οι αλλαγές που έχουν γίνει είναι μικρές και δεν γίνονται πάντα αντιληπτές, ενώ αφορούν κυρίως σε μεμονωμένες μονάδες, τόσο υπάρχουσες όσο και καινούριες.

Η δουλειά που έχει γίνει, αρχίζει να λάμπει στο σχεδιασμό των αποστολών. Στις περίπου 30 που είναι διαθέσιμες, σπάνια θα χρειαστεί να επαναλάβουμε κάτι που κάναμε σε μια προηγούμενη. Οι σκοποί που πρέπει να εκπληρώσουμε χωρίζονται σε κύριους και δευτερεύοντες και, ενώ οι δευτερεύοντες δεν διαφοροποιούνται πάντοτε πολύ, οι κύριοι σκοποί θέλουν συνεχώς κάτι νέο από μας. Συνήθως, μάλιστα, αυτό το κάτι νέο είναι μια πάρα πολύ έξυπνη ιδέα (από εκείνες που, χωρίς άλλο, προκύπτουν όταν δουλεύεις πάνω σε κάτι για τόσα χρόνια!): από την υπεράσπιση μιας βάσης από infested ανθρώπους που καίγονται στο φως του ήλιου, κάνοντας την αποστολή μια μείξη εκστρατείας εξολόθρευσης την ημέρα και υπεράσπισης της βάσης τη νύχτα, έως την εκστρατεία με battle cruisers για την εξολόθρευση εχθρικών πυλώνων ενέργειας, απελευθερώνοντας κρατούμενους Protoss στην πορεία που προστίθενται στις δυνάμεις μας, το παιχνίδι φροντίζει να κρατά το ενδιαφέρον και να ζητά συνεχώς νέα πράγματα από τον παίκτη.

Αυτό επιτυγχάνεται και με το σταδιακό ξεκλείδωμα νέων μονάδων (συνήθως μια τέτοια μονάδα θα μας δοθεί στην πρώτη αποστολή που θα απαιτεί τα προσόντα της, π.χ. τα προαναφερθέντα battle cruisers, και μετά ξεκλειδώνεται για χρήση). Παράλληλα, ενώ το Wings of Liberty επικεντρώνεται αποκλειστικά στον χειρισμό των Terrans, ένα σεναριακό κόλπο μάς επιτρέπει να πάρουμε υπό τον έλεγχό μας τους Protoss για λίγες αποστολές, οι οποίες είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες και επικές του παιχνιδιού. Η ίδια ποικιλία υπάρχει και στα πολύ καλοσχεδιασμένα περιβάλλοντα.

Τα επίπεδα καλύπτουν ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί σε παιχνίδι του είδους, από πλανήτες με πλούσια δάση και ζούγκλες μέχρι αστικές περιοχές καλυμμένες από μέταλλο και τσιμέντο, και από πύρινες κολάσεις και λάβα έως διαστημικές πλατφόρμες που αιωρούνται στο άπειρο. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι όλα αυτά δεν είναι απλώς διακοσμητικά – ο σχεδιασμός των επιπέδων λαμβάνει πολύ σοβαρά υπόψη του το gameplay και τις απαιτήσεις της κάθε αποστολής, φροντίζοντας να δώσει στον παίκτη το χώρο και την άνεση να καταστρώσει τις στρατηγικές του, εκμεταλλευόμενος το περιβάλλον και τις συνθήκες που επικρατούν γύρω του.

Μάλιστα, αν μπορούμε να βρούμε ένα αρνητικό στον τρόπο που έχουν σχεδιαστεί οι αποστολές και τα επίπεδα, είναι ότι μάς κακομαθαίνουν τόσο πολύ που εκνευριζόμαστε που δεν υπάρχουν περισσότερες – περίπου στη μέση του παιχνιδιού, παρακολουθούμε μια απόβαση από το Hyperion σε ένα άλλο εχθρικό σκάφος, η οποία εκτυλίσσεται ολόκληρη σε ένα cinematic, κάνοντάς μας να προσπαθούμε (διά της μοναδικής hacking μεθόδου “ουρλιάζω – στην – οθόνη – μου”) να διακόψουμε το cinematic για να παίξουμε εμείς την εν λόγω απόβαση.

Η κληρονομιά του κενού: Multiplayer και άλλα
Στο multiplayer τμήμα του τίτλου, βεβαίως, είναι διαθέσιμες και οι τρεις παρατάξεις για παιχνίδι. Αυτό είναι και το τμήμα του παιχνιδιού στο οποίο έχουν αλλάξει τα λιγότερα – και δικαίως. Όπως προαναφέραμε, η μοναδική ισορροπία των τριών παρατάξεων που πέτυχε η Blizzard με το πρώτο παιχνίδι είναι ένα σπάνιο επίτευγμα που κάνει το multiplayer του StarCraft (και του ΙΙ, κατ’επέκταση) ένα ιδιαίτερα περίπλοκο παιχνίδι σκάκι: ο κάθε παίκτης έχει τα κομμάτια του, το κάθε κομμάτι έχει πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και αντιμετωπίζεται από ένα αντίστοιχο αντίπαλο κομμάτι.

Γι’αυτό και είναι καλό που η Blizzard δεν πείραξε σχεδόν καθόλου το multiplayer, αλλά αντίθετα, άφησε τα πράγματα στα απολύτως βασικά. Αν έγινε εδώ κάποια σημαντική αλλαγή, είναι ότι το single-player έχει διαφοροποιηθεί πολύ περισσότερο από το multiplayer απ’ό,τι στο πρώτο, τονίζοντας την ξεχωριστή σημασία του κάθε mode. Αυτό σημαίνει ότι επ’ουδενί δεν μπορεί να λειτουργήσει το single-player σαν ένα μεγάλο tutorial για το multiplayer. Εκτός του ότι περιλαμβάνει αρκετές διαφορές στις μονάδες και στο tech tree, απαιτεί και τελείως διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού για να φτάσουμε στην επικράτηση.

Αντίθετα με άλλους μεγάλους τίτλους της εποχής μας με επίκεντρο το multiplayer, εδώ το single-player και το multiplayer είναι δύο πλήρη και παράλληλα τελείως διαφορετικά παιχνίδια μέσα σε ένα πακέτο, επιτρέποντας στον παίκτη να διαλέξει να επικεντρωθεί σε όποιο προτιμά. Ευτυχώς, το match-making του παιχνιδιού φροντίζει να αναθέτει στον παίκτη αντιπάλους που βρίσκονται λίγο-πολύ στο επίπεδό του, ενώ για τον εντελώς αρχάριο, υπάρχουν 50 qualifying matches, από τα οποία το παιχνίδι θα κρίνει το επίπεδό του και θα τον τοποθετήσει ανάλογα, ώστε να αρχίσει την άνοδό του στα ladders της πρόκρισης.

Αν κάτι το συνδέει με το single-player, πάντως, είναι η επιτακτική ανάγκη να μάθουμε τους συνδυασμούς του πληκτρολογίου και τα hotkeys που επιτελούν διάφορες λειτουργίες, ώστε να μπορούμε να κινούμαστε πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά. Το StarCraft II είναι ένα καθαρό παιχνίδι για PC, κάτι που μας θυμίζει συνεχώς, καθώς μπορούμε (και πρέπει) να χρησιμοποιήσουμε σχεδόν το μισό πληκτρολόγιο για να το χειριστούμε.

Όπως και γενικά όλο το παιχνίδι, το multiplayer διεξάγεται αποκλειστικά μέσω του Battle.net, το οποίο η Blizzard έχει επανασχεδιάσει πλήρως ώστε να αποτελεί μια ψηφιακή πλατφόρμα τύπου Steam ή Xbox LIVE για τα παιχνίδια της. Αυτό είναι άσχημο για μια από τις πιο περήφανες παραδόσεις του πρώτου StarCraft, που ήταν τα παιχνίδια μέσω LAN, κάτι που πλέον είναι αδύνατον – πρόκειται, δυστυχώς, για σημεία των καιρών. Ωστόσο, το matchmaking μέσω του Battle.net λειτουργεί άψογα και δεν παρουσιάζει προβλήματα ούτε στο να βρει παίκτες, ούτε κατά τη δημιουργία δικών μας παιχνιδιών. Τα διαθέσιμα modes είναι τα 1 vs 1 και 2 vs 2 στο ξεκίνημα, ενώ υπάρχουν και επιλογές για co-operative παιχνίδι ενάντια στον υπολογιστή.

Ακόμα και τα modes δεν διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό, ωστόσο και εδώ τίθεται το θέμα της εξαιρετικά προσεγμένης ισορροπίας του παιχνιδιού. Δεν γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή αν και πώς σκοπεύει η Blizzard να τροποποιήσει το multiplayer μέσω του Battle.net, αλλά το σίγουρο είναι ότι μπορεί να το κάνει άνετα. Ως έχει, πάντως, πρόκειται (ξανά) για την πιο πλήρη και ισορροπημένη multiplayer εμπειρία που προσφέρει RTS αυτή τη στιγμή.

SCV ready: Τεχνικά
Κάτι που ήταν ήδη φανερό από την beta, ήταν ότι ο τεχνικός τομέας του StarCraft II είναι από τα πιο εντυπωσιακά του στοιχεία. Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι φανταστικά, με καλοσχεδιασμένα και ατμοσφαιρικά μενού και χάρτες που ξεχειλίζουν από φαντασία και ευρηματικότητα. Όλα τα μοντέλα ξεχωρίζουν από την όψη τους και μόνο, είτε βλέπουμε από μακριά είτε κάνοντας zoom in – κάτι που αποκαλύπτει και τη λεπτομέρειά τους. Τα cinematics επίσης είναι φανταστικά, με μια πολύ όμορφη 3D μηχανή που χρησιμοποιείται για την απεικόνισή τους.

Το επίπεδο της λεπτομέρειας φτάνει ακόμα και στα πορτραίτα των μονάδων στο κάτω μέρος της οθόνης, τα οποία είναι πλήρως animated και δίνουν στη μονάδα που ανήκουν μια έξτρα νότα προσωπικότητας, όπως και οι φανταστικές φωνές τους. Το StarCraft II συνεχίζει στο εύθυμο πνεύμα του πρώτου, με τις μονάδες να επαναλαμβάνουν ατάκες από όλο το φάσμα της επιστημονικής φαντασίας, ή απλώς να πετάνε πνευματώδεις παρατηρήσεις.

Λιγότερο εντυπωσιακό είναι το voice acting στα cut-scenes, όμως εύσημα πρέπει να δοθούν στην φανταστική μουσική. Είτε ντύνοντας τα cinematics, είτε συνοδεύοντας τις αποστολές, τα μουσικά θέματα του παιχνιδιού είναι καταπληκτικά (γι’αυτό και δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι, στα credits του τέλους, τα credits της μουσικής, ορχήστρας, κλπ. πιάνουν σχεδόν όσο και αυτά των γραφικών). Δυστυχώς, δεν αποφεύχθηκαν κάποια προβλήματα στον ήχο, καθώς το παιχνίδι παλεύει να χειριστεί όλα του τα στοιχεία, και παρατηρήσαμε κάποια σοβαρά κολλήματα στο ξεκίνημα των αποστολών, αλλά όχι κάτι που να καταστρέφει το παιχνίδι και σίγουρα όχι κάποιο σοβαρό bug.

Παράλληλα, είδαμε και εμείς το γνωστό πρόβλημα που καίει κάρτες γραφικών σε οθόνες που το παιχνίδι δεν έχει τι να κάνει και ανεβάζει το frame rate στα ύψη (κυρίως οθόνες μενού, research consoles, pre-rendered cinematics κλπ.) χωρίς, ευτυχώς, κάποια συνέπεια για την κάρτα μας.

Η επιστροφή του StarCraft στις οθόνες των PC είναι, χωρίς άλλο, θριαμβευτική. Η Blizzard δικαιώθηκε για άλλη μια φορά για τις καθυστερήσεις και τη συνεχή δουλειά, δείχνοντας ότι όλο αυτό το χρονικό διάστημα αφιερώθηκε στο να προσεχθεί και το παραμικρό στο παιχνίδι της. Πραγματικά, το StarCraft II δίνει την εντύπωση του καλογυαλισμένου από όλες τις απόψεις, ενώ οι καινοτομίες του δεν γίνονται αντιληπτές με την πρώτη ματιά, καθώς αφορούν σε μικρές λεπτομέρειες, που όμως συνθέτουν ένα φανταστικό σύνολο.

Τα παράπονά μας ότι το campaign χωρίστηκε αδικαιολόγητα στα τρία μέρη και οι κραυγές της “αρπαχτής” καθίστανται άκυρα, καθώς το περιεχόμενο είναι τόσο που μπορούμε να παίζουμε ασταμάτητα μέχρι την άφιξη του δεύτερου μέρους και να μην έχουμε βαρεθεί ακόμη. Το StarCraft II είναι η Blizzard στα καλύτερά της – όσοι έχουν PC, οφείλουν να κάνουν τη χάρη στον εαυτό τους και να δοκιμάσουν το –μάλλον– καλύτερο αποκλειστικό παιχνίδι για την πλατφόρμα αυτή για το 2010.

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
CPU: Pentium 4 στα 2,6 GHz ή εφάμιλλος AMD
Μνήμη RAM: 1 GB (XP), 1,5 GB (Vista, Windows 7), 2 GB (Mac)
Κάρτα γραφικών: NVIDIA GeForce 8800 GT ή ATI Radeon X1600 ή καλύτερη
Λειτουργικό: Windows XP, Vista, 7, Mac OS X 10.5.8, 10.6.2 ή μεταγενέστερο

Σύστημα review
CPU: Intel Core 2 Quad Q6600 στα 2,4 GHz
Μνήμη RAM: 2 GB
Κάρτα γραφικών: ATI Radeon HD 4850, 1GB VRAM
Λειτουργικό: Windows 7 64-bit

+ Καταπληκτικό gameplay τόσο στο single όσο και στο multiplayer
+ Πλήρης ισορροπία ανάμεσα στις παρατάξεις του παιχνιδιού
+ Πλήθος διαθέσιμου περιεχομένου, που εγγυάται μεγάλη αντοχή στο χρόνο
+ Ποικιλία στις αποστολές και στα περιβάλλοντα
+ Διατήρηση του πνεύματος και του βάθους του πρώτου StarCraft
+ Εξαιρετικός τεχνικός τομέας
+ Καταπληκτική μουσική
+ Φανταστική ατμόσφαιρα στο single-player
+ Επική ιστορία

- Κάποια προβλήματα και bugs
- Έλλειψη δυνατότητας LAN
- Πολύ μεγάλοι χρόνοι φόρτωσης
- Φτωχό γράψιμο στους διαλόγους

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.5

Πηγή: www.gameover.gr

Ας είμαστε ειλικρινείς, όλοι έχουμε δυσαρεστηθεί με εταιρίες που αρέσκονται στην επανέκδοση παλαιότερων τίτλων, με ποικίλες κατηγορίες όπως “στέρεψαν οι ιδέες τους”, “πατούν σε σίγουρο έδαφος”, “εκμετάλλευση κορυφαίων IPs” κ.ο.κ. Από την άλλη πλευρά του φεγγαριού, όμως, όλοι θέλουμε να ξαναζήσουμε λίγες στιγμές από την ομορφιά του ’90, να νιώσουμε τι πραγματικά σημαίνει διασκέδαση και αυθεντικό χιούμορ, πώς το μεράκι των ανθρώπων τότε, ήταν πολύ πιο πάνω από την ανάγκη του σήμερα για δόξα και χρήμα. Γιατί μεράκι είχαν ο Ron Gilbert, ο Tim Schafer και ο Dave Grossman για τις δημιουργίες τους. Μεράκι, πάθος, όρεξη και δημιουργικότητα.

Οπότε, η τάση της LucasArts για βελτιωμένες επανεκδόσεις τίτλων που έχουν αφήσει ιστορία στο μέσο, εμάς μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους και φανατικούς υποστηρικτές της. Αρκεί, όμως, να μην το παρακάνει, γιατί είναι μία εταιρία που μπορεί να προσφέρει σπουδαίες και φρέσκες προτάσεις στη βιομηχανία, ακόμη και σήμερα. Η αρχή έγινε πέρυσι το καλοκαίρι, με το αριστουργηματικό The Secret of Monkey Island: Special Edition (Xbox LIVE Arcade, PC, PSN, iPhone/iPod Touch), ένα παιχνίδι εικοσαετίας που ήρθε για να “πατήσει” στην κυριολεξία τους περισσότερους τίτλους της υποτιθέμενης νέας γενιάς. Το έργο συνεχίζεται με το Monkey Island 2: LeChuck’s Revenge, του οποίου το remake στέκεται αφορμή για τη συγγραφή του παρόντος κείμενου. Με το γνωστό υπότιτλο “Special Edition” ο τίτλος του Ron Gilbert και της αδίστακτης παρέας του, δείχνει πιο όμορφος και πιο φρέσκος από ποτέ.

“Μακροβούτι στο παρελθόν” – Ιστορία
Και για να μην αφήνουμε ερωτήματα αναπάντητα, να εξηγήσουμε περί τίνος πρόκειται. Το Monkey Island 2 Special Edition: LeChuck’s Revenge -όπως είναι ο επίσημος τίτλος του- είναι μία επανέκδοση του τίτλου που κυκλοφόρησε το μαγικό Δεκέμβρη του 1991, σε DOS, Amiga και, φυσικά, Macintosh. Ουσιαστικά, έχουμε να κάνουμε με το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, με αισθητά βελτιωμένα γραφικά υψηλής ευκρίνειας, voice-overs και ανανεωμένο σύστημα χειρισμού. Το Monkey Island 2 ανήκει στην κατηγορία των point-and-click adventures (για να είμαστε πιο ακριβής, είναι ένα Graphic Adventure) και από πολλούς θεωρείται ως ένα από τους σπουδαιότερους τίτλους της θρυλικής LucasArts.

Τα γεγονότα του παιχνιδιού λαμβάνουν μέρος λίγους μήνες μετά από τα όσα συνέβησαν στο The Secret of Monkey Island. Ο παίκτης παίρνει το ρόλο του Guybrush Threepwood, του κεντρικού (και εκκεντρικού) χαρακτήρα της σειράς, ο οποίος ακόμη προσπαθεί να πείσει τον περίγυρό του, ότι είναι ένας τρανός πειρατής και σπουδαίος θαλασσόλυκος.

Στο πρώτο κεφάλαιο της σειράς, ο Guybrush -του οποίου το όνομα, παρεμπιπτόντως, προήλθε από την ονομασία ενός εργαλείου σε λογισμικό που χρησιμοποιήθηκε κατά το σχεδιασμό του- κατάφερε να εξοντώσει τον πειρατή-φάντασμα LeChuck και να εμποδίσει τα σατανικά σχέδιά του να βρουν εφαρμογή. Η περιπέτειά μας ξεκινά σε ένα τρίγωνο νησιών της μαγευτικής Καραϊβικής. Ως επίδοξος τυχοδιώκτης και χρυσοθήρας, ο ήρωας μας βρίσκεται σε αναζήτηση του χαμένου θησαυρού του Big Whoop, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ανακτήσει την αλλόκοτη και γεμάτη εμπόδια, σχέση του με την αγαπημένη και πάντα δύσκολη, Elaine Marley.

Το σενάριο, χωρίς να παρουσιάζει κάτι το σπουδαίο, έχει όλη εκείνη την απλότητα, την αφέλεια και τη μαγεία που αρμόζει σε έναν τίτλο σαν και το Monkey Island 2. Οι επικοί, γεμάτοι χιούμορ, διάλογοι, ανάμεσα στους χαρακτήρες, μας έκαναν να γελάσουμε -ξανά- μέχρι δακρύων, ενώ οι κορυφαίες ατάκες, μένουν στην ιστορία, ειδικότερα τώρα που υπάρχουν οι φωνές των ηθοποιών για να τις ντύσουν. Ευφάνταστοι χαρακτήρες, με χειρουργικά μελετημένο σχεδιασμό, συνθέτουν τη βασική ραχοκοκαλιά αυτού του εκπληκτικού συνόλου. Αυθεντικό, ουσιαστικό και άκακο χιούμορ, που καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, αφήνει του παίκτες με ένα ανόητο αλλά συνάμα, γλυκύτατο χαμόγελο.

Η κύρια και συνηθέστερη ασχολία του Guybrush είναι, είτε να συνομιλεί και να προσπαθεί να βγάλει άκρη με τους δεκάδες χαρακτήρες που θα συναντήσει στην περιπέτειά του, είτε να λύσει γρίφους που θα τον φέρουν ακόμη πιο κοντά στους δύο χαμένους στόχους που αναφέραμε προηγουμένως. Η αλήθεια είναι ότι ορισμένες φορές οι γρίφοι στο Monkey Island 2 παραείναι δύσκολοι και απαιτούν αστρονομική φαντασία για την επίλυσή τους. Εξοπλιστείτε, λοιπόν, με υπομονή ή, τουλάχιστον, με κάποιον οδηγό στρατηγικής για να τον συμβουλεύεστε που και που.

“Δείξε και κλίκαρε” – Gameplay
Το Monkey Island 2 είναι ένα point-and-click adventure, που αναμφίβολα είναι σχεδιασμένο για ποντίκι (mouse) ηλεκτρονικού υπολογιστή. Ωστόσο, η Special Edition ενσωματώνει νέο σύστημα χειρισμού, ειδικά σχεδιασμένο για τα σύγχρονα χειριστήρια των κονσόλων. Εκτός, δηλαδή, της παραδοσιακής επιλογής “point-and-click” -όπου με τον αναλογικό μοχλό κινούμε τον κέρσορα στην οθόνη και δίνουμε εντολές- το δεύτερο remake παρέχει και την επιλογή της κίνησης του χαρακτήρα σε πραγματικό χρόνο, επίσης με τον αναλογικό μοχλό. Οι σκανδάλες χρησιμεύουν στο άνοιγμα των μενού, καθώς και στην επιλογή των αντικειμένων του inventory, κάτι που κάνει το gameplay ακόμη πιο άμεσο, ακόμη πιο ευχάριστο.

Οφείλουμε, όμως, να ομολογήσουμε πως το νέο σύστημα χειρισμού -δηλαδή η κίνηση του χαρακτήρα με τον αριστερό αναλογικό μοχλό- αντιμετωπίζει προβλήματα, κυρίως λόγω της τεχνοτροπίας, με βάση την οποία έχουν σχεδιαστεί τα περιβάλλοντα. Έτσι, λοιπόν, όταν θέλουμε να κατευθυνθούμε προς μία κατεύθυνση, επί παραδείγματι σε κάποιο σοκάκι ή σε κάποια πόρτα, πιθανότατα ο Guybrush θα κολλήσει στο περιβάλλον ή θα κατευθυνθεί “όπου του καπνίσει”. Μετά από λίγη ώρα, λοιπόν, αναγκαστήκαμε να επιστρέψουμε στο παλιό και δοκιμασμένο “point-and-click” σύστημα χειρισμού και όλα κύλισαν ομαλότατα.

“Μυρίζει 1990…” – Τεχνικός τομέας
Η θρυλική SCUMM Engine (μηχανή γραφικών) του 1990, ζωντανεύει και πάλι με το πάτημα ενός κουμπιού, οποιαδήποτε στιγμή το θελήσει ο παίκτης. Τα ανανεωμένα, σχεδιασμένα στο χέρι, γραφικά λάμπουν και γεμίζουν χρώμα τη μουντή πραγματικότητα του σημερινού gaming. Κάποιες τρισδιάστατες πινελιές δίνουν έναν αέρα ανανέωσης. Το art direction, αυτή τη φορά δεν άλλαξε δραματικά σε σχέση με το πρωτότυπο παιχνίδι. Φαίνεται ότι τα παράπονα των φίλων της σειράς, έπιασαν τόπο και “υποχρέωσαν” τη LucasArts, να βρει τη χρυσή τομή στον επανασχεδιασμό των χαρακτήρων.

Το σπασμωδικό animation των μοντέλων, που δεν είχε διορθωθεί στο πρώτο remake, στο δεύτερο μέρος το βλέπουμε να εκτελείται σχετικά πιο ομαλά, αλλά, ειλικρινά, σε ένα τέτοιο παιχνίδι, το animation είναι το τελευταίο στοιχείο που θα πρέπει να λάβουμε υπόψη.

Monkey Island 2 Special Edition: LeChuck’s Revenge – Trailer

Το πεντάγραμμο του Michael Land για ακόμη μία φορά κάνει το θαύμα του, με τις μελωδίες να ηχούν στα αυτιά μας νοσταλγικές και ήρεμες, χωρίς φανφάρες και υπερβολές. Οι φωνές των ταλαντούχων ηθοποιών -γνώριμες πλέον, καθώς τις ακούσαμε στα μεταγενέστερα παιχνίδια της σειράς- δίνουν ζωή στους χαρακτήρες με έναν εξαιρετικό τρόπο. Ο σχολιασμός διαφόρων σκηνών από τους “τρελούς” δημιουργούς του παιχνιδιού, έρχεται ως κερασάκι στην τούρτα.

“Μεταξωτές κορδέλες” – Συνοψίζοντας
Από το να βλέπουμε, λοιπόν, αστείες προσπάθειες ή παιχνίδια βασισμένα σε φθηνά multiplayer modes, προτιμούμε να ξαναζούμε στιγμές σαν κι αυτές. Το Monkey Island 2 Special Edition: LeChuck’s Revenge, είναι ο ορισμός του πνευματώδους χιούμορ, ο ορισμός της διασκέδασης και η φυσική υπόσταση της λέξης “γέλιο”. Τελικώς, αποδεικνύεται ότι το μέλλον τη βιομηχανίας, βρίσκεται στο παρελθόν. Μία σωστή, σοβαρή και με σεβασμό, υλοποίηση όπως είναι αυτή της LucasArts, είναι σε θέση να βάλει τα γυαλιά σε πολλούς developers που έχουν καβαλήσει το καλάμι και μας δίνουν φύκια έναντι μεταξωτών κορδελών. Δε θέλουμε να γίνουμε κουραστικοί, οπότε σας αφήνουμε να επιλέξετε την έκδοση που επιθυμείτε (Xbox 360, PS3, PC, iPhone/iPod Touch/iPad), γιατί είστε “υποχρεωμένοι” να βιώσετε αυτήν τη σπουδαία εμπειρία…

+ Πνευματώδες, αυθεντικό και άκακο χιούμορ
+ Εξαιρετικά επιτυχημένο art direction
+ Ευφάνταστοι χαρακτήρες και διάλογοι που σε κάνουν να κλαις από τα γέλια
+ Γρίφοι γεμάτοι φαντασία…

- …που ορισμένες φορές, ζητάνε περισσότερη φαντασία από αυτή που ίσως διαθέτουμε
- Το σύστημα χειρισμού σε πραγματικό χρόνο, δε λειτουργεί ικανοποιητικά

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 9.5

Πηγή: www.gameover.gr

Πατώντας το κουμπί του new game στο μενού του Limbo δεν χρειάστηκε παραπάνω από ένα λεπτό για να καταλάβουμε ότι έχουμε στα χέρια μας ένα μοναδικό τίτλο. Ξεκινώντας το παιχνίδι, η πρώτη εικόνα μας μεταφέρει σε ένα σκοτεινό δάσος όπου ερχόμαστε σε πρώτη επαφή με τη μαύρη σιλουέτα ενός παιδιού με άσπρα λαμπιρίζοντα μάτια, το οποίο και θα καθοδηγήσουμε στο σύνολο αυτής της ξεχωριστής περιπέτειας. Ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος είναι αυτός που κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις, μεταφέροντάς μας σε έναν πρωτοφανή κόσμο για τα δεδομένα των βιντεοπαιχνιδιών. Χωρίς να χρειάζεται χιλιάδες πολύγωνα, πολύπλοκα εφέ ή έντονες παλέτες χρωμάτων, η δανέζικη Playdead αρκείται στον σχεδιασμό απλών γραμμών και στις αποχρώσεις αποκλειστικά του μαύρου, του άσπρου και του γκρι.

Το αποτέλεσμα είναι κάτι περισσότερο από μαγευτικό, μεταφέροντάς μας σε εικόνες που παρόμοιές τους δεν έχουμε ξαναδεί σε βιντεοπαιχνίδι. Η γενικότερη αισθητική του τίτλου μας έδωσε έντονα την εντύπωση ότι παρακολουθούμε κάποιο αριστουργηματικό animation, παρόμοιο με ορισμένα από τα καλύτερα δείγματα που έχουν να παρουσιάσουν οι χώρες της βορειοανατολικής Ευρώπης. Αυτή η αίσθηση εντείνεται ακόμα περισσότερο από την παντελή απουσία οποιασδήποτε ένδειξης ή κειμένου επί της οθόνης. Δεν υπάρχει κανένα tutorial, καμία εισαγωγή και κανένα κείμενο που να συνοδεύει την αρχή του παιχνιδιού.

Προσπαθώντας να φτάσουμε στη λύτρωση

Με την έναρξη παίρνουμε απευθείας τον έλεγχο του παιδιού προσπαθώντας να το καθοδηγήσουμε στο αφιλόξενο περιβάλλον του Limbo. Η μοναδική επεξήγηση που υπάρχει για το λόγο αυτού του επικίνδυνου αλλά και λυτρωτικού ταξιδιού, βρίσκεται στο μενού αγοράς του τίτλου στο Marketplace του Xbox, όπου πολύ απλά μας εξηγεί ότι ο μικρός αυτός χαρακτήρας αναζητά τη χαμένη αδελφή του. Η απουσία άλλης επεξήγησης καθ’ όλη τη διάρκεια της αναζήτησης, αλλά και γενικότερα οποιουδήποτε κειμένου, συμβάλλει σημαντικά στην αινιγματική φύση αυτού του μουντού κόσμου και στην απόλυτη αίσθηση της μοναξιάς που κυριαρχεί.

Έχοντας ως μόνα όπλα ένα απλό άλμα και τη δυνατότητα να πιάνουμε διάφορα αντικείμενα, θα χρειαστεί να λύσουμε πληθώρα από γρίφους αλλά και να αποφύγουμε τους θανατηφόρους κινδύνους που ελλοχεύουν σε κάθε πλευρά του Limbo.

Οι απρόσμενες παγίδες και εχθροί πραγματοποιούν συνεχώς την εμφάνισή τους και πολύ συχνά σε σημεία και καταστάσεις που είναι αδύνατο να έχουμε προβλέψει, μετατρέποντας την φράση “trial and error” σε “trial and death” -όπως άλλωστε είχαν δηλώσει πολύ εύστοχα σε μία συνέντευξή τους οι δημιουργοί. Παγίδες για αρκούδες ικανές να αποκεφαλίσουν το μικρό μας χαρακτήρα, ηλεκτροφόρες επιφάνειες, ογκώδεις βράχοι και πολλά άλλα στοιχεία του περιβάλλοντος -και όχι μόνο- θα βάλουν σίγουρα πολλές φορές ένα τέλος στη ζωή του παιδιού. Ο σχεδιασμός δε ορισμένων από τους έμβιους κινδύνους είναι εξαιρετικός, μέσα από την απλότητά του και φυσικά καλύτερα θα είναι να τους ανακαλύψετε μόνοι σας παρά να τους αποκαλύψουμε στο κείμενο.

Μπορεί ο οπτικός τομέας να είναι αυτός που κλέβει την παράσταση, αλλά οι Δανοί δημιουργοί δεν αρκέστηκαν μόνο σε αυτό το στοιχείο. Παρά την απλότητα του gameplay, η ποικιλία στους γρίφους και στα περιβάλλοντα είναι πραγματικά απρόσμενη.

Τα σουρεαλιστικά τοπία διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς να βλέπουμε ποτέ την επανάληψη κάποιας τοποθεσίας, με τους γρίφους να είναι πάντοτε ανάλογοι με το θέμα του εκάστοτε περιβάλλοντος. Η λύση τους σπάνια είναι προφανής αλλά τελικά βασίζεται πάντοτε στη λογική σκέψη, προσφέροντας τελικά εξαιρετικά ευφυείς τρόπους επίλυσης. Σε ένα κομμάτι του Limbo θα προσπαθούμε να μεταχειριστούμε το στοιχείο του νερού για να φτάσουμε δυσπρόσιτα σημεία, έχοντας ταυτόχρονα κατά νου την αποφυγή του πνιγμού.

Σε άλλο σημείο θα χρειαστεί να μετακινηθούμε κατάλληλα σε περιστρεφόμενα περιβάλλοντα, αποφεύγοντας κάθε λογής κινδύνους. Η ποικιλία είναι εξαιρετική καθώς δεν περνάνε παρά μερικά λεπτά μέχρι να βρεθούμε αντιμέτωποι με κάποια εντελώς ξεχωριστή πρόκληση, που θα διαφέρει άρδην από ό,τι είχαμε συναντήσει πιο πριν.

Μεταξύ ζωντανών και νεκρών. Ο μαγευτικός κόσμος του Limbo

Εικαστικά το Limbo πραγματικά δεν έχει αντίπαλο στο μέσο των βιντεοπαιχνιδιών, απεικονίζοντας χώρους και καταστάσεις με έναν μοναδικά μακάβριο τόνο. Ο σχεδιασμός του κόσμου είναι εξαιρετικός μεταφέροντάς μας σε μαγευτικά και ιδιαίτερα ευφάνταστα τοπία, τα οποία επιπλέον βρίθουν ποικιλίας και μας εντυπωσιάζουν συνεχώς. Ο ήχος, με τη σειρά του, έρχεται να συμβάλλει καταλυτικά στην όλη ατμόσφαιρα του τίτλου. Τα ηχητικά εφέ βάζουν πραγματικά τα “γυαλιά” στις διάφορες ακριβές παραγωγές του χώρου. Ο οποιοσδήποτε ήχος είναι ο απόλυτα ιδανικός, είτε αφορά τον άνεμο, κάποιο πριόνι ή τον ηλεκτρισμό, μεταξύ άλλων, καθιστώντας τελικά τον ηχητικό τομέα τόσο εντυπωσιακό όσο είναι και ο οπτικός.

Μάλιστα, τα τρία με τέσσερα μουσικά θέματα, διάρκειας μερικών δευτερολέπτων, είναι με τη σειρά τους εξαιρετικά μέσα από την απλότητά τους, συνάδοντας άρρηκτα με την εκάστοτε κατάσταση που εκτυλίσσεται μπροστά μας. Το μοναδικό παράπονο που έχουμε από αυτή τη δημιουργία αφορά τη μικρή της διάρκεια. Την πρώτη φορά που θα ασχοληθείτε, ανάλογα πάντα με το χρονικό διάστημα που θα χρειαστείτε για να λύσετε ορισμένους γρίφους, δύσκολα θα ξεπεράσετε τις τρεις ώρες.

Limbo trailer

Εν κατακλείδι, η δημιουργία της Playdead καταφέρνει να αποτελεί έναν από τους πιο ξεχωριστούς τίτλους των τελευταίων ετών. Το ταλέντο των Δανών δημιουργών δεν χρειάζεται τα υπέρογκα budget των κολοσσών του χώρου ώστε να μπορέσει να ξεδιπλωθεί σε αυτόν τον αριστουργηματικό πρώτο τους τίτλο, προσφέροντάς μας τελικά ένα πραγματικό διαμάντι. Πέρα από κάθε αμφιβολία, το Limbo μπορεί από μόνο του να αποτελέσει απόδειξη για την επάξια ένταξη του μέσου των βιντεοπαιχνιδιών στην 8η τέχνη.

+ Αριστουργηματικός οπτικός τομέας
+ Εξαιρετικά ηχητικά εφέ
+ Μοναδική ατμόσφαιρα
+ Ευφυείς και ποικίλοι γρίφοι

- Μικρή διάρκεια

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 10.0

Πηγή: www.gameover.gr

Το παιχνίδι θα κυκλοφορήσει σε τρία «επεισόδια», ένα για κάθε φυλή. Το πρώτο, ονόματι «Wings of Liberty», είναι το campaign των Terran (τα άλλα δύο, «Heart of the Swarm» για τους Zerg και το «Legacy of the Void» για τους Protoss θα κυκλοφορήσουν αργότερα).

Οι παίκτες θα συναντήσουν παλιούς, γνώριμους χαρακτήρες, όπως ο (πλέον μισθοφόρος) Jim Raynor, ο ηγέτης των Dark Templar, Zeratul και η Sarah Kerrigan- πρώην καταδρομέας των Ειδικών Δυνάμεων, νυν (μετά από μία…μετάλλαξη που αποτέλεσε μία από τις σεναριακές ανατροπές που έκαναν διάσημο το Starcraft) …Queen of Blades και φυσική αρχηγός του «Σμήνους» των Zerg- ενώ εμφανίζονται και νέοι, όπως ο «ζόρικος» Terran Marine, Tychus Findlay.

Το Starcraft II διατηρεί υψηλά τον πήχυ όσον αφορά το φρενήρες gameplay του στο multiplayer, με μεγάλη ποικιλία μονάδων και διαφορετικών στρατηγικών, ενώ στο single player, το σενάριο και τα εκπληκτικά cinematics δίνουν μία απίστευτα κινηματογραφική αίσθηση, όπως φαίνεται και στο αφιερωμένο στο σενάριο trailer, «Ghosts of the Past».

Πηγή: thenetwar.com